fbpx


Άρθρα / Νέα

1_M54lMsEqB-aLngDKWAVHDg.jpg

Ναι, η ψωρίαση είναι αυτοάνοσο νόσημα. Αυτό σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού λανθασμένα αναγνωρίζει υγιή κύτταρα του δέρματος ως ξένα και τους επιτίθεται. Αυτή η επίθεση προκαλεί ταχεία ανάπτυξη των κυττάρων του δέρματος, η οποία οδηγεί στην εμφάνιση κόκκινων ή καλυμένων με λευκά λέπια πλακών στα προσβεβλημένα σημεία.

Ενώ η ακριβής αιτία της ψωρίασης παραμένει άγνωστη, θεωρείται ότι οφείλεται σε συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Ακολουθούν ορισμένα στοιχεία που υποστηρίζουν τον αυτοάνοσο χαρακτήρα της ψωρίασης:

  • Γενετική: Η ψωρίαση συχνά εμφανίζεται σε οικογένειες, υποδηλώνοντας ότι η γενετική προδιάθεση παίζει ρόλο.
  • Δυσλειτουργία ανοσοποιητικού: Τα άτομα με ψωρίαση παρουσιάζουν αυξημένη δραστηριότητα των Τ-λεμφοκυττάρων, ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων που εμπλέκονται στις αυτοάνοσες ασθένειες.
  • Επιδείνωση μετά από φαρμακευτική αγωγή: Μερικά φάρμακα που τροποποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα, όπως τα β-αναστολείς, μπορούν να επιδεινώσουν ή να πυροδοτήσουν την ψωρίαση.

Η ψωρίαση μπορεί επίσης να συνδέεται και να συνυπάρχει με άλλες αυτοάνοσες παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η νόσος του Crohn, η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, η γυροειδής αλωπεκία και η λεύκη.

Παρόλο που η ψωρίαση δεν θεραπεύεται, υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές που μπορούν να ελέγξουν τα συμπτώματα και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των ασθενών.

Εάν ανησυχείτε για την ψωρίαση, είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο για να λάβετε μια ακριβή διάγνωση και να συζητήσετε τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές.


l-intro-1646948490-1200x674.jpg

Ανάστροφη ψωρίαση: Οδηγός για τα Συμπτώματα, τις Αιτίες και τη Θεραπεία της

Η ανάστροφη ψωρίαση, γνωστή και ως ψωρίαση των πτυχών, αποτελεί έναν ιδιαίτερο τύπο ψωρίασης που επηρεάζει κυρίως τις πτυχές του δέρματος. Είναι αυτοάνοση ασθένεια και προκαλεί ταχεία ανάπτυξη των κυττάρων του δέρματος, οδηγώντας στην εμφάνιση ερυθρών, φολιδωτών πλακών.

Ανάστροφη ψωρίαση – Συμπτώματα:

  • Λείες, γυαλιστερές, κόκκινες πλάκες στις πτυχές του δέρματος, όπως:
    • Μασχάλες
    • Βουβωνική περιοχή
    • Κάτω από το στήθος
    • Γύρω από τα γεννητικά όργανα
    • Πίσω από τα αυτιά
    • Πρόσωπο
    • Μέσα από τα γόνατα και τους αγκώνες
  • Ραγάδες και πόνος στις πτυχές του δέρματος
  • Φαγούρα και κάψιμο
  • Πόνος και δυσφορία
  • Δυσκολία στην κίνηση, ιδιαίτερα στις πτυχές που επηρεάζονται

Χρειάζεται προσοχή και εμπειρία η διάγνωσή της, καθώς πολλές φορές ομοιάζει με μυκητίαση!

Ανάστροφη ψωρίαση – Αιτίες:

Η ακριβής αιτία της αντίστροφης ψωρίασης παραμένει άγνωστη. Παρ’ όλα αυτά, διάφοροι παράγοντες δύναται να πυροδοτήσουν ή να επιδεινώσουν την εμφάνιση της νόσου, όπως:

  • Γενετική προδιάθεση: Η ύπαρξη οικογενειακού ιστορικού ψωρίασης αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης.
  • Στρες: Η ψυχική καταπόνηση μπορεί να λειτουργήσει ως έναυσμα ή να επιδεινώσει τα συμπτώματα.
  • Τραυματισμός του δέρματος: Οποιοσδήποτε τραυματισμός, όπως τσίμπημα εντόμου ή γρατσουνιά, δύναται να προκαλέσει έξαρση.
  • Λοιμώξεις: Ορισμένες λοιμώξεις, όπως η στρεπτοκοκκική λοίμωξη του λαιμού, μπορεί να σχετίζονται με την εμφάνιση της νόσου.
  • Ορισμένα φάρμακα: Λιθίου, αντιβιοτικά, αντιυπερτασικά και β-αναστολείς δύναται να επηρεάσουν την ανάπτυξη της νόσου.

Ανάστροφη ψωρίαση – Θεραπεία:

Η θεραπεία της αντίστροφης ψωρίασης εστιάζει στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και στην πρόληψη της επιδείνωσης. Ορισμένες θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν:

  • Τοπικές θεραπείες:
    • Κρέμες με κορτικοστεροειδή
    • Αλοιφές με βιταμίνη D
    • Λοσιόν με αναστολείς καλσινευρίνης
    • Σαμπουάν και λοσιόν με αντιμυκητιασική δράση
  • Φωτοθεραπεία:
    • Θεραπεία με UVB ακτινοβολία
    • Θεραπεία με excimer laser
  • Συστηματική θεραπεία με φάρμακα:
    • Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα
    • Βιολογικές θεραπείες
  • Βιολογικές θεραπείες:
    • Συνθετικά αντισώματα που στοχεύουν στην ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος

Ανάστροφη ψωρίαση – Πρόληψη:

Η πρόληψη της αντίστροφης ψωρίασης εστιάζει στην αποφυγή των παραγόντων που πυροδοτούν ή επιδεινώνουν την ασθένεια. Ορισμένες προληπτικές ενέργειες περιλαμβάνουν:

  • Διαχείριση του άγχους
  • Θεραπεία τυχόν λοιμώξεων
  • Αποφυγή τραυματισμών του δέρματος
  • Συχνή ενυδάτωση του δέρματος
  • Χρήση ήπιων σαπουνιών και καθαριστικών
  • Αποφυγή του καπνίσματος και του αλκοόλ
  • Κατάλληλη διατροφή

Πώς να διαχειριστείτε την ανάστροφη ψωρίαση:

Εκτός από την ιατρική φροντίδα, υπάρχουν διάφορες ενέργειες που μπορείτε να κάνετε για να διαχειριστείτε τα συμπτώματα της αντίστροφης ψωρίασης και να βελτιώσετε την ποιότητα ζωής σας:

Καθημερινή φροντίδα:

  • Κάντε προσεκτικά ντους ή μπάνιο: Χρησιμοποιήστε χλιαρό νερό και ήπια σαπούνια. Αποφύγετε το πολύ ζεστό νερό, καθώς μπορεί να ξηράνει το δέρμα.
  • Ενυδατώστε τακτικά: Εφαρμόστε μια πλούσια ενυδατική κρέμα ή αλοιφή στις πληγείσες περιοχές, ιδανικά μετά το μπάνιο.
  • Διατηρήστε δροσερό το δέρμα: Αποφύγετε τα ζεστά ρούχα και τα βαριά υφάσματα. Προτιμήστε δροσερά και βαμβακερά ρούχα.
  • Μην ξύνεστε: Η φαγούρα μπορεί να είναι έντονη, αλλά το ξύσιμο μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα και να προκαλέσει τραυματισμούς στο δέρμα.

Διατροφή:

  • Ακολουθήστε μια υγιεινή διατροφή: Περιλάβετε στη διατροφή σας άφθονα φρούτα, λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως και άπαχη πρωτεΐνη. Μειώστε τους υδατάνθρακες.
  • Μειώστε την κατανάλωση αλκοόλ και καπνού: Το αλκοόλ και το κάπνισμα μπορούν να επιδεινώσουν τα συμπτώματα της ψωρίασης.
  • Πίνετε άφθονο νερό: Η ενυδάτωση είναι απαραίτητη για την υγεία του δέρματος.

Ψυχολογική υποστήριξη:

Η ψωρίαση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ψυχική σας υγεία. Η ψυχολογική υποστήριξη από έναν ψυχολόγο ή σύμβουλο μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε το άγχος, την κατάθλιψη και το στρες που σχετίζονται με την ασθένεια.

Συμβουλές για την καθημερινότητα:

  • Ενημερωθείτε για την ασθένεια: Η γνώση για την ψωρίαση μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε τα συμπτώματα και να βελτιώσετε την ποιότητα ζωής σας.
  • Επικοινωνήστε με άλλους ασθενείς: Η συμμετοχή σε ομάδες υποστήριξης μπορεί να σας προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη και να σας βοηθήσει να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας με άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την ίδια ασθένεια.
  • Μην αμελείτε τις ιατρικές σας εξετάσεις: Είναι σημαντικό να τηρείτε τα ραντεβού σας με τον δερματολόγο σας για να παρακολουθεί την εξέλιξη της ασθένειας και να προσαρμόζει τη θεραπεία σας, εάν χρειάζεται.

Συμπέρασμα:

Η ανάστροφη ψωρίαση είναι μια χρόνια ασθένεια, αλλά με την κατάλληλη θεραπεία και φροντίδα, μπορείτε να διαχειριστείτε τα συμπτώματα και να βελτιώσετε την ποιότητα ζωής σας.

Πηγές:


12-1200x586.jpg

Η γυροειδής αλωπεκία (τριχοφάγος) είναι μια αυτοάνοση υποτροπιάζουσα πάθηση κατά την οποία ο/η ασθενής χάνει ξαφνικά τρίχες από το τριχωτό της κεφαλής, τα φρύδια, τα βλέφαρα, τα γένια ή και το σώμα κατά πλάκες.

Οι υπάρχουσες μέχρι στιγμής θεραπείες περιορίζονται κυρίως στην κορτιζόνη ή άλλα ανοσοκατασταλτικά με αρκετές ανεπιθύμητες ενέργειες και με αποτελέσματα που ποικίλουν. Μια σχετικά νέα προσέγγιση είναι η επιλεκτική αναστολή της ιντερφερόνης γ και της ιντερλευκίνης 15 από ένα νέο φάρμακο, το baricitinib, ένα JK αναστολέα.

Δύο νέες μελέτες που έγιναν σε συνολικά 654 ενήλικες ασθενείς, με μέση ηλικία τα 38 έτη και διήρκησαν 12 χρόνια έδειξαν την αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου φαρμάκου ενάντια σε placebo.

Τα αποτελέσματα έδειξαν σχεδόν πλήρη κάλυψη των προσεβλημένων περιοχών (τουλάχιστον 80%) με χρήση

 

4 mg baricitinib: 37%

2 mg baricitinib: 21%

με placebo: 4%

Στις πιθανές επιπλοκές του φαρμάκου συγκαταλέγεται εμφάνιση ακμής, αυξημένα επίπεδα CK, LDL και HDL.

Στη Ελλάδα το φάρμακο κυκλοφορεί και συνταγογραφείται.


Vitiligo.jpg

Η λεύκη είναι μια συνήθης δερματοπάθεια κατά την οποία εμφανίζονται στο δέρμα λευκές πλάκες.

Η εμφάνιση των λευκών πλακών στο δέρμα οφείλεται σε βλάβη των μελανινοκυττάρων. Η λεύκη θεωρείται μια αυτοάνοση κατάσταση, κατά την οποία ο ίδιος ο οργανισμός καταστρέφει τα δικά του υγιή μελανινοκύτταρα.

Πολλές έρευνες συσχετίζουν την διατροφή με την εμφάνιση της λεύκης, επίσης συσχετίζουν μια υγιή διατροφή με την διακοπή της εξέλιξης της λεύκης.

Είναι γνωστό ότι οι αυτοάνοσες  ασθένειες απαιτούν μια υγιή και ισορροπημένη διατροφή.

 

Βιταμίνη Β12 και Φολλικό οξύ

Διατροφή πλούσια σε θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνη Β12 και φολλικό οξύ είναι απαραίτητη. Τροφές πλούσιες σε αυτά τα συστατικά είναι τα αυγά, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά και τα γαλακτοκομικά.

Η έλλειψη της Β12 οδηγεί σε αύξηση της ομοκυστεΐνης μιας ουσία που καταστρέφει τη μελανίνη του δέρματος.

 

Αντιοξειωτικές ουσίες

Είναι γνωστό ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες εξουδετερώνουν τις ελεύθερες ρίζες. Τα αντιοξειδωτικά υπάρχουν άφθονα σε φρούτα, λαχανικά και σπόρους.

 

Βιταμίνης C

Ο ρόλος της βιταμίνης C που περιέχεται σε πολλά φρούτα είναι αμφιλεγόμενος. Ορισμένες θεωρίες ισχυρίζονται ότι τα όξινα φρούτα όπως λεμόνι και πορτοκάλι θα πρέπει να αποφεύγονται καθώς  εντείνουν το πρόβλημα.

Ωστόσο άλλες θεωρίες τονίζουν ότι η βιταμίνη C είναι ισχυρό αντιοξειδωτικό και βοηθάει για ένα υγειές δέρμα.

 

Τρόφιμα

Τροφές που θα πρέπει να αποφεύγονται είναι το σκόρδο, το αλκοόλ, η σόδα, το κόκκινο κρέας, οι σοκολάτες, τα καυτερά φαγητά και οποιαδήποτε τροφή έχει υποστεί έντονη επεξεργασία και περιέχει πολλά χημικά, συντηρητικά και πρόσθετα χρώματα. Οι τροφές αυτές  έχουν επίπτωση στο ανοσοποιητικό σύστημα και επιτείνουν το πρόβλημα της λεύκης.

 

Αλλεργιογόνα

Πολλές αλλεργιογόνες ουσίες μπορούν να προκαλέσουν μια έντονη φλεγμονώδη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με τελικό αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η βλάβη των μελανινικυττάρων.

 

Ενυδάτωση

Σημαντικό ρόλο εκτός από τη σωστή διατροφή παίζει και η επαρκής ενυδάτωση.

 

Τσιγάρο και αλκοόλ

Το τσιγάρο και το αλκοόλ αποδεδειγμένα δρουν αρνητικά στο ανοσοποιητικό σύστημα και καταστρέφουν πολλές βιταμίνες στον οργανισμό. Ο καπνιστής χρειάζεται πέντε φορές περισσότερη βιταμίνη C από τον μη καπνιστή και η κατάχρηση αλκοόλ οδηγεί σε έλλειψη συμπλέγματος βιταμινών B κυρίως της B12.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Η λεύκη είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα και για την αντιμετώπισή της απαιτείται ένα άριστο ανοσοποιητικό σύστημα.


Lichen-planopilaris-1200x800.jpg

Ο θυλακικός ομαλός λειχήνας είναι μια πάθηση του τριχωτού της κεφαλής που δημιουργεί περιοχές κενές από τρίχες και συνοδεύεται από κνησμό, ερύθημα και λέπια γύρω από τις άρρωστες τρίχες. Η πάθηση αυτή είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, άγνωστης αιτιολογίας. Φάρμακα, όπως τα υπερτασικά, ενδέχεται να προκαλέσουν την εμφάνιση του λειχήνα στο τριχωτό της κεφαλής. Ο θυλακικός λειχήνας προσβάλλει συχνότερα τις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες.

Ο θυλακικός λειχήνας είναι η αιτία που προκαλεί το ένα τρίτο των περιπτώσεων ουλωτικής αλωπεκίας στο τριχωτό της κεφαλής. Στην ουλωτική αλωπεκία η απώλεια των τριχών είναι μόνιμη. Η ασθένεια έχει σαν αποκλειστική εντόπιση το τριχωτό της κεφαλής, στο 50% των περιπτώσεων δεν υπάρχουν βλάβες της νόσου στο υπόλοιπο σώμα. Η πάθηση προσβάλει κυρίως την κορυφή του τριχωτού αλλά και  τις υπόλοιπες περιοχές του.

Η εμφάνιση του θυλακικού λειχήνα ξεκινά με τοπικό κνησμό και τριχόπτωση και στη συνέχεια εμφανίζονται κενές πλάκες, αποψιλωμένες, με εικόνα ουλωτικής αλωπεκίας. Στο 50% των περιπτώσεων που οι εκδηλώσεις περιορίζονται στο τριχωτό της κεφαλής δηλαδή απουσιάζουν από το υπόλοιπο δέρμα, τα γεννητικά όργανα και τα νύχια, η διάγνωση είναι δύσκολη.

Η εικόνα του θυλακικού ομαλού λειχήνα είναι συχνά παρόμοια με άλλες φλεγμονές του δέρματος που προκαλούν τριχόπτωση, όπως ο ερυθηματώδης λύκος του δέρματος. Η βιοψία είναι μια απλή διαδικασία η οποία γίνεται στο χώρο του ιατρείου με τοπική αναισθησία και είναι απαραίτητη να γίνει από τον Δερματολόγο για την τελική και οριστική διάγνωση.

 

Ιδιαίτερες μορφές του θυλακικού λειχήνα

Σύνδρομο Graham-Little-Piccardi-Lassueur

Στο σύνδρομο αυτό συνδυάζονται οι βλάβες του θυλακικού ομαλού λειχήνα στο τριχωτό της κεφαλής με αλωπεκία στα φρύδια, στις μασχάλες και το εφήβαιο.

Το σύνδρομο αυτό παρατηρείται συχνότερα στις ενήλικες γυναίκες.

 

Ουλωτική αλωπεκία της μετωπιαίας χώρας

Η πάθηση αυτή προσβάλει γυναίκες σε περίοδο εμμηνόπαυσης  και εμφανίζεται με τοπική τριχόπτωση στη μετωπιαία και κροταφική περιοχή.

Το πάσχον δέρμα εμφανίζεται ωχρό, χωρίς διήθηση ή σκληρία και με ήπιο κνησμό. Παρουσιάζεται αραίωση έως και πλήρη απουσία των φρυδιών. Δεν παρατηρούνται βλάβες ομαλού λειχήνα σε άλλα σημεία του σώματος του ασθενή.

Η πάθηση επεκτείνεται προοδευτικά.

 

Θεραπεία

Ο Δερματολόγος θα προτείνει την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της εκδήλωσης της νόσου.

Η βασική θεραπεία είναι τα κορτικοστεροειδή σε τοπική εφαρμογή ή σε λήψη από το στόμα.

Ιδιαίτερη θεραπευτική επιλογή αποτελούν οι ενδοβλαβικές ενέσεις στο πάσχον δέρμα, με κορτιζόνη βραδείας αποδέσμευσης και παρατεταμένης δράσης. Οι ενέσεις γίνονται ανά δυο με τρεις εβδομάδες. Η θεραπεία εφαρμόζεται αποκλειστικά από τον Δερματολόγο ο οποίος έχει την κατάλληλη εκπαίδευση και εμπειρία.

Άλλες εναλλακτικές θεραπείες, όπως τα ρετινοειδή και τα συνθετικά ανθελονοσιακά, εφαρμόζονται κατά περίπτωση.

 

Συμπερασματικά

Ο θυλακικός λειχήνας, εάν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα, οδηγεί σε θέσεις στο τριχωτό  της κεφαλής μόνιμα κενές από τρίχες και σε προοδευτική επιδείνωση και επέκταση της κατάστασης.

Ο ασθενής με τα πρώτα συμπτώματα πρέπει να θορυβηθεί και να επισκεφτεί άμεσα τον Δερματολόγο του για την  έγκαιρη διάγνωση και την κατάλληλη θεραπεία.


lupus-1200x674.jpg

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) μπορεί να προκαλέσει διάφορα συμπτώματα, τα πιο κοινά από τα οποία είναι πόνος στις αρθρώσεις, δερματικά εξανθήματα και κόπωση. Προβλήματα με τα νεφρά και άλλα όργανα μπορούν να εμφανιστούν σε σοβαρές περιπτώσεις. Η θεραπεία περιλαμβάνει και αντιφλεγμονώδη παυσίπονα για να καταπραΰνουν τους πόνους στις αρθρώσεις, στεροειδή ή και άλλα φάρμακα.

 

Τι είναι ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (SLE);

ΣΕΛ είναι μια επίμονη, χρόνια ασθένεια που προκαλεί φλεγμονή σε διάφορα μέρη του σώματος. Η κοινή της ονομασία είναι «λύκος». Η ασθένεια μπορεί να είναι από ήπια έως σοβαρή. Υπάρχουν δύο κύριες μορφές λύκου. Ο δισκοειδής λύκος επηρεάζει μόνο το δέρμα. Η άλλη μορφή είναι ο ΣΕΛ, ο οποίος προσβάλει το δέρμα, τις αρθρώσεις και εσωτερικά όργανα όπως την καρδιά ή τους νεφρούς.

 

Ποιος μπορεί να προσβληθεί από συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ);

Ο ΣΕΛ προσβάλλει περίπου 5 στα 10.000 άτομα. Είναι δέκα φορές πιο συχνή στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Συνήθως αναπτύσσεται σε γυναίκες ηλικίας μεταξύ 20 και 40. Ωστόσο, οποιοσδήποτε σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να προσβληθεί. Είναι πιο συχνή σε άτομα από την Αφρική, την Ασίας και την Κίνα. Παρά το γεγονός ότι ο ΣΕΛ μπορεί να εμφανιστεί σε οικογένειες, μόνο τα 3 στα 100 παιδιά ασθενών με ΣΕΛ θα αναπτύξουν πραγματικά την ασθένεια.

 

Τι προκαλεί συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ);

Ο ΣΕΛ είναι μία αυτοάνοση ασθένεια. Αυτό σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο προστατεύει τον οργανισμό από μολύνσεις, επιτίθεται λανθασμένα σε υγιή κύτταρα. Αυτό μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα και μπορεί να καταστρέψει τμήματα του σώματος. Άλλες αυτοάνοσες ασθένειες είναι ο διαβήτης, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και οι διαταραχές του θυρεοειδούς.

 

Δεν είναι γνωστή η αιτία που προκαλεί τον ΣΕΛ. Πιθανές αιτίες είναι λοιμώξεις, φάρμακα όπως για παράδειγμα, μινοκυκλίνη ή υδραλαζίνη, το φως του ήλιου και άλλες. Οι ορμονικές αλλαγές μπορεί να παίζουν ρόλο στον ερυθηματώδη λύκο, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί είναι ασθένεια πιο κοινή σε γυναίκες.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου (ΣΕΛ);

Τα συμπτώματα και η σοβαρότητα του ΣΕΛ ποικίλλουν σημαντικά μεταξύ των ανθρώπων. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται κόπωση, παρουσιάζουν απώλεια βάρους και ήπιο πυρετό.

Επιπλέον, ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστεί:

 

Μυϊκοί πόνοι

Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΣΕΛ εμφανίζουν μυϊκούς πόνους. Μερικές φορές επηρεάζονται κάποιες αρθρώσεις, ενώ άλλες φορές επηρεάζονται περισσότερες αρθρώσεις. Οι αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών τείνουν να είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο. Οι πόνοι μπορεί να μεταπηδούν από άρθρωση σε άρθρωση. Η δυσκαμψία των αρθρώσεων είναι κοινή και είναι συνήθως χειρότερη το πρωί. Ήπιο οίδημα στις αρθρώσεις μπορεί να εμφανιστεί, αλλά σοβαρή αρθρίτιδα με αρθρική βλάβη είναι ασυνήθιστη.

 

Δέρμα, στόμα και μαλλιά

Ένα κόκκινο εξάνθημα που αναπτύσσεται πάνω από τα μάγουλα και τη μύτη είναι συνηθισμένο και αναφέρεται ως «εξάνθημα πεταλούδα». Άλλες περιοχές του δέρματος που εκτίθενται στον ήλιο όπως καρποί των χεριών, κλπ μπορούν επίσης να εμφανίσουν εξάνθημα. Περίπου 6 στους 10 ανθρώπους με ΣΕΛ ανακαλύπτουν ότι το δέρμα τους είναι πολύ ευαίσθητο στο φως του ήλιου. Διάφορα άλλα εξανθήματα μπορούν επίσης να αναπτυχθούν. Τα αιμοφόρα αγγεία κάτω από το δέρμα μπορεί να επηρεαστούν και να προκληθεί κακή κυκλοφορία στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, φαινόμενο Raynaud. Έλκη στο στόμα είναι συχνό φαινόμενο σε άτομα με ΣΕΛ. Τριχόπτωση και αλωπεκία, μπορεί να εμφανιστούν. Οποιαδήποτε απώλεια μαλλιών τείνει να είναι χαμηλής επιθετικότητας και να προκαλέσει «αραίωση» στα μαλλιά και όχι φαλάκρα. Ωστόσο, αρκετά σοβαρή απώλεια μαλλιών μερικές φορές εμφανίζεται, αν και η τρίχα αναπτύσεται πάλι όταν ο ΣΕΛ είναι λιγότερο επιθετικός.

 

Αίμα και λέμφος

Μια ήπια αναιμία είναι κοινή. Άλλα προβλήματα στο αίμα, όπως η μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων ή αιμοπεταλίων, είναι λιγότερο συχνά. Μια τάση για σχηματισμό θρόμβων στο αίμα είναι μια ασυνήθιστη επιπλοκή. Μερικοί λεμφαδένες μπορεί να πρηστούν.

 

Καρδιά και πνεύμονες

Οι ιστοί που καλύπτουν την καρδιά και τους πνεύμονες, ο υπεζωκότας και το περικάρδιο, μπορεί να παρουσιάσουν φλεγμονή. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πόνους στα πλευρά στο θώρακα, πλευρίτιδα, ή πόνο στο στήθος, περικαρδίτιδα. Η καρδιά ή ο πνεύμονας επηρεάζονται λιγότερο συχνά.

 

Νεφρά

Περίπου 1 στους 3 ανθρώπους με ΣΕΛ μπορεί να εμφανίσει φλεγμονή των νεφρών, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια πρωτεϊνών από τους νεφρούς και αίμα στα ούρα. Αυτό συνήθως δεν προκαλεί ανησυχία, εκτός εάν η ασθένεια είναι πολύ σοβαρή. Η νεφρική ανεπάρκεια είναι μια ασυνήθιστη επιπλοκή.

 

Εγκέφαλος και νευρικό σύστημα

Προβλήματα ψυχικής υγείας σε ασθενείς με ΣΕΛ είναι αρκετά κοινά και περιλαμβάνουν την κατάθλιψη και το άγχος. Αν και μια ήπια κατάθλιψη μπορεί να είναι μέρος της ίδιας της νόσου μπορεί επίσης να οφείλεται σε αντίδραση του ασθενή ο οποίος αισθάνεται ότι έχει μια σοβαρή ασθένεια να αντιμετωπίσει. Δεν είναι ασυνήθιστο για τους ανθρώπους να έχουν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του ΣΕΛ. Είναι σημαντικό να μοιραστούν τα συναισθήματα τους με το γιατρό τους, καθώς η θεραπεία μπορεί να είναι πραγματικά επωφελής. Περιστασιακά, φλεγμονή του εγκεφάλου μπορεί να οδηγήσει σε επιληψία, πονοκεφάλους, ημικρανίες και άλλες συνθήκες.

 

Ποια η εξέληξη του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου (ΣΕΛ);

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συμπτώματα αναπτύσσονται αρκετά αργά. Στην αρχή μπορεί να γίνει σύγχηση με άλλα προβλήματα, καθώς υπάρχουν πολλές πιθανές αιτίες για πόνους στις αρθρώσεις και κόπωση. Μερικές φορές πολλά συμπτώματα εμφανίζονται μαζί.

 

Τα συμπτώματα κυμαίνονται από ήπια έως σοβαρά. Για παράδειγμα:

 

Ήπιος ΣΕΛ. Πολλοί άνθρωποι με ΣΕΛ έχουν μόνο κοινά ή δερματικά συμπτώματα σε συδιασμό με κόπωση. Αυτά είναι δυσάρεστα συμπτώματα, αλλά μη σοβαρά ή απειλητικά για τη ζωή.

Μέτριος ΣΕΛ. Αυτός περιλαμβάνει κάποια φλεγμονή τμημάτων του σώματος εκτός από τις αρθρώσεις και το δέρμα. Μπορεί να περιλαμβάνει πλευρίτιδα, περικαρδίτιδα ή ήπια φλεγμονή των νεφρών.

Σοβαρός ΣΕΛ. Σε μερικές περιπτώσεις εμφανίζεται σοβαρή φλεγμονή η οποία μπορεί να προκαλέσει βλάβες στα όργανα όπως η καρδιά, τους πνεύμονες, τον εγκέφαλο ή τα νεφρά. Μπορεί ακόμη να είναι απειλητικά για τη ζωή.

Πολλές φορές η νόσος παρουσιάζει εξάρσεις και υποτροπές και τα συμπτώματα επιδεινώνονται για μερικές εβδομάδες, μερικές φορές και περισσότερο. Αυτές οι υποτροπές έχουν την τάση να εναλλάσσονται με στιγμές όταν τα συμπτώματα ηρεμήσουν και έχουμε ύφεση της νόσου. Ο λόγος για τον οποίο τα συμπτώματα φουντώνουν δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητός.

 

Πώς γίνεται η διάγνωση του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου (ΣΕΛ);

Αν τα συμπτώματά σας υποδεικνύουν ΣΕΛ, ο γιατρός σας θα σας υποδείξει να κάνετε κάποιες εξετάσεις αίματος. Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΣΕΛ έχουν αντισώματα στο αίμα τους που ονομάζονται αντιπυρηνικά αντισώματα. Τα αντισώματα είναι μικρές πρωτεΐνες που αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος. Ένα άλλο αντίσωμα που ονομάζεται αντι-δίκλωνου DNA είναι συχνά παρον σε ανθρώπους με ΣΕΛ. Βεβαίως τα αντισώματα αυτά μπορούν να εμφανιστούν σε ανθρώπους που δεν πάσχουν από ΣΕΛ. Τυπικά συμπτώματα σε συνδυασμό με τα υψηλά επίπεδα ορισμένων αντισωμάτων δείχνουν συνήθως ότι υπάρχει ο ΣΕΛ.

 

Μόλις ο ΣΕΛ διαγνωστεί, συνιστάται να γίνονται τακτικοί έλεγχοι και δοκιμές. Για παράδειγμα απαιτούνται τακτικές εξετάσεις αίματος για τον έλεγχο εμφάνισης αναιμίας και εξετάσεις ούρων για να τον έλεγχο ύπαρξης προβλημάτων στα νεφρά. Μια εξέταση αίματος για τη μέτρηση ενός χημικού του αίματος που ονομάζεται «συμπλήρωμα» (ένα άλλο μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος) μπορεί να αξιολογήσει την δραστικότητα της νόσου. Το επίπεδο αυτής της χημικής ουσίας αντικατοπτρίζει το πόσο «ενεργή» είναι η ασθένεια.

 

Άλλες εξετάσεις συμπεριλαμβανομένων τομογραφιών και ακτίνων Χ μπορούν να βοηθήσουν στον έλεγχο της λειτουργίας της καρδιάς, των νεφρών και άλλων οργάνων, αν η νόσος θεωρείται ότι επηρεάζει αυτές τις περιοχές του σώματος.

 

Ποιες είναι οι θεραπείες για συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ);

Αν και δεν υπάρχει θεραπεία για τον ΣΕΛ συνήθως τα συμπτώματα μπορούν να ελεγχθούν. Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΣΕΛ επισκέπτονται τακτικά έναν δερματολόγο που παρέχει συμβουλές σχετικά με τη θεραπεία. Οι θεραπείες μπορούν να ποικίλουν από καιρό σε καιρό, ανάλογα με τη σοβαρότητα της νόσου ή τις εξάρσεις της, ανάλογα με τα συμπτώματα και επίσης ανάλογα με ποιά μέρη του σώματος επηρεάζονται. Μπορεί ακόμη και να μην χρειάζεται καμία θεραπεία αν τα συμπτώματα είναι πολύ ήπια.

 

Θεραπευτικές επιλογές:

 

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)

Συχνά τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα αποκαλούνται αντιφλεγμονώδη παυσίπονα και προτείνονται για την αντιμετώπιση κοινών ή μυϊκών πόνων. Παραδείγματα αυτών των φαρμάκων είναι η ιβουπροφαίνη, η ναπροξένη και δικλοφενάκη. Οι κύριες πιθανές παρενέργειες από τα ΜΣΑΦ είναι προβλήματα στο στομάχι και το έντερο, όπως πόνος ή αιμορραγία στο στομάχι. Εάν είναι απαραίτητο, μπορούν να δωθούν άλλα φάρμακα για την προστασία από αυτές τις πιθανές παρενέργειες.

 

Υδροξυχλωροκίνη

Η υδροξυχλωροκίνη είναι συχνά αποτελεσματική στη βελτίωση των προβλημάτων του δέρματος, στην κόπωση και τους πόνους στις αρθρώσεις που δεν ελέγχονται ικανοποιητικά με ΜΣΑΦ. Δεν είναι σαφές το πώς λειτουργεί αυτό το φάρμακο στον ερυθηματώδη λύκο. Μπορεί να χρειαστούν 6-12 εβδομάδες για να καταστεί πλήρως αποτελεσματική. Η δόση μειώνεται συχνά σε μια χαμηλότερη δόση «συντήρησης» όταν τα συμπτώματα έχουν υποχωρήσει. Πολλοί άνθρωποι με ΣΕΛ λαμβάνουν αυτό το φάρμακο μακροπρόθεσμα να να αποτρέψουν την εκδήλωση των συμπτωμάτων. Οι παρενέργειες είναι σπάνιες. Η πιο σοβαρή παρενέργεια είναι βλάβη στο μάτι, που είναι ασυνήθιστη. Ο γιατρός σας είναι πιθανό να ελέγξει την όρασή σας πριν ξεκινήσετε την θεραπεία και στη συνέχεια μια φορά το χρόνο. Εάν παίρνετε αυτό το φάρμακο και παρατηρήσετε οποιεσδήποτε αλλαγή στην όρασή σας, θα πρέπει άμεσα να ενημερώσετε τον γιατρό.

 

Στεροειδή

Τα δισκία στεροειδών συνήθως συνιστώνται αν εμφανίσετε πιο σοβαρά συμπτώματα. Η δόση που χορηγείται συνήθως είναι η χαμηλότερη δυνατή, προκειμένου να μειωθούν τυχόν παρενέργειες από τα στεροειδή. Πιθανές παρενέργειες μπορούν να εμφανιστούν αν ληφθούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τέτοιες παρενέργειες είναι η «αραίωση» των οστών, οστεοπόρωση, η λέπτυνση του δέρματος, η αύξηση βάρους, η απώλεια μυϊκής μάζας, η υψηλή πίεση του αίματος και άλλες.

 

Ανοσοκατασταλτικά

Φάρμακα όπως η αζαθειοπρίνη, κυκλοσπορίνη, κυκλοφωσφαμίδη, μεθοτρεξάτη και μυκοφαινολάτης μοφετίλ μπορεί να συνιστώνται εάν έχετε σοβαρή ΣΕΛ. Αυτά τα φάρμακα είναι γνωστά ως «ανοσοκατασταλτικά» επειδή λειτουργούν στην καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος. Μία παρενέργεια αυτών των φαρμάκων είναι το γεγονός ότι θα είστε πιο επιρρεπείς στην εμφάνιση λοιμώξεων. Εάν πάρετε ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, θα πρέπει να κάνετε τακτικές εξετάσεις αίματος και ούρων για να ελέγχετε πιθανές παρενέργειες.

 

Belimumab είναι φάρμακο που ονομάζεται βιολογικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σοβαρές ΣΕΛ.

 

Ποια είναι η πρόγνωση για τα άτομα με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ);

Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΣΕΛ ζουν μια ενεργό και φυσιολογική ζωή. Η πρόγνωση για τα άτομα με ΣΕΛ είναι πολύ καλύτερη από ό, τι ήταν στο παρελθόν. Σύγχρονες θεραπείες είναι πιο αποτελεσματικές. Για πολλούς ανθρώπους με ΣΕΛ, τα συμπτώματα είναι ήπια ή μέτρια με μικρό κίνδυνο για τη ζωή τους. Τα κοινά και σε σχέση με το δέρμα συμπτώματα μπορεί να συνεχιστούν, αλλά συνήθως υποχωρούν με τη θεραπεία. Για τους περισσότερους ανθρώπους με ΣΕΛ, η νόσος εξελίσσεται μέσα σε δέκα χρόνια οπότε, αν τα σοβαρά προβλήματα δεν έχουν αναπτυχθεί σε αυτό το χρονικό διάστημα, τότε είναι πιθανό να μην εμφανιστούν ποτέ.

 

Για μερικούς ανθρώπους, ο ΣΕΛ είναι νόσος σοβαρή και ίσως απειλητική για τη ζωή. Σοβαρή φλεγμονή των νεφρών, που οδηγεί σε νεφρική ανεπάρκεια, σπάνια μπορεί να συμβεί. Σοβαρή εμπλοκή του εγκεφάλου είναι επίσης σπάνια, αλλά μπορεί να συμβούν και να είναι πολύ σοβαρές. Ωστόσο, οι σύγχρονες ανοσοκατασταλτικές θεραπείες έχουν βελτιώσει τις προοπτικές, ακόμη και για τα άτομα με σοβαρή νόσο. Σε μερικούς ανθρώπος τα συμπτώματα εγκατασταθίστανται στη μέση ηλικία.

 

Οδηγίες σχετικά με τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ)

Αποφύγετε τον ήλιο.

Ισχυρή ηλιακή ακτινοβολία μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα του ΣΕΛ. Μακρυμάνικα ρούχα και μεγάλα καπέλα είναι τα καλύτερα τον ηλιόλουστο καιρό. Τις ζεστές ηλιόλουστες ημέρες θα πρέπει να φοράτε ένα αντηλιακό για το εκτεθειμένο δέρμα, με δείκτη προστασίας 25 ή παραπάνω για την προστασία από την UVA και UVB.

Προσπαθήστε να αποφύγετε τις μολύνσεις.

Αν έχετε ΣΕΛ είστε πιο επιρρεπείς σε λοιμώξεις, ιδιαίτερα εάν παίρνετε στεροειδή ή ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Αποφύγετε την επαφή με τους ανθρώπους που έχουν λοιμώξεις.

Εγκυμοσύνη.

Παρά το γεγονός ότι η γονιμότητα δεν επηρεάζεται συνήθως σε άτομα με ΣΕΛ, κάποιες γυναίκες έχουν μια υψηλότερη πιθανότητα αποβολής του εμβρύου. Οι γυναίκες που έχουν φλεγμονή των νεφρών, λόγω της ΣΕΛ, μπορεί να εμφανίσουν υψηλή αρτηριακή πίεση κατά την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, οι περισσότερες γυναίκες με ήπιο ή καλά ελεγχόμενο ΣΕΛ κατά την έναρξη της εγκυμοσύνης είναι πιθανόν η εγκυμοσύνη να προχωρήσει με μικρά προβλήματα.

Δεν μπορούν να λαμβάνονται ορισμένα αντισυλληπτικά χάπια ανάλογα με τη σοβαρότητα της νόσου. Ο γιατρός σας θα σας συμβουλεύσει σχετικά με την καλύτερη μέθοδο αντισύλληψης.


Vitiligo.jpg

Η λεύκη είναι μία χρόνια πάθηση που χαρακτηρίζεται από τμήματα του δέρματος τα οποία έχουν χάσει τη χρωστική τους ουσία. Τα κύτταρα της χρωστικής του δέρματος πεθαίνουν ή δεν είναι σε θέση να λειτουργήσουν. Η αιτία της λεύκης είναι άγνωστη εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχουμε επαφή με ορισμένες χημικές ουσίες. Έρευνες δείχνουν ότι η λεύκη μπορεί να οφείλεται σε αυτοάνοση, γενετική, νευρογενή, ή ιογενή αιτία καθώς και σε οξειδωτικό στρες.

Η λεύκη συνήθως ταξινομείται σε δύο κύριες κατηγορίες:

Τμηματική Λεύκη και Γενικευμένη Λεύκη

Οι μισοί από τους πάσχοντες παρουσιάζουν τη διαταραχή πριν την ηλικία των 20 ετών, αν και οι περισσότεροι θα εμφανίσουν πρόβλημα πριν από την ηλικία των 40.

Η παγκόσμια συχνότητα εμφάνισης της λεύκης είναι μικρότερη από 1% και σε ορισμένες εθνότητες 2-3%, σπανίως δε φτάνει έως το 16%. Οι αυτοάνοσες ασθένειες όπως η νόσος του Addison, η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, και ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 έχουν την τάση να εμφανίζονται πιο συχνά σε ανθρώπους με λεύκη.

Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία αλλά πολλές θεραπευτικές επιλογές όπως τοπικά στεροειδή, αναστολείς καλσινευρίνης, και φωτοθεραπεία.

 

Ταξινόμηση

Υπάρχουν διάφορα συστήματα ταξινόμησης, πρόσφατα έχει καθιερωθεί ένα σύστημα ταξινόμησης σε τμηματική λεύκη (SV) και μη-τμηματική λεύκη (NSV). Ο NSV τύπος είναι ο πιο κοινός τύπος λεύκης.

 

Μη-τμηματική εντόπιση (NSV)

Στην μη-τμηματική λεύκη (NSV), υπάρχει συνήθως μια μορφή συμμετρίας των αποχρωματισμένων πλακών. Νέες βλάβες εμφανίζονται με την πάροδο του χρόνου και μπορεί η πάθηση να γενικευθεί σε μεγάλα τμήματα του σώματος ή να παραμείνει εντοπισμένη σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Λεύκη με παραμονή ήπιας χρώσης του δέρματος αναφέρεται ως λεύκη universalis. Η NSV μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, σε αντίθεση με την τμηματική λεύκη, η οποία είναι πολύ πιο διαδεδομένη στην εφηβεία.

 

Κατηγορίες μη τμηματικής λεύκης:

 

Γενικευμένη Λεύκη: Είναι το πιο κοινό μοτίβο, μεγάλες και τυχαία κατανεμημένες περιοχές αποχρωματισμού.

Καθολική Λεύκη: Ο αποχρωματισμός καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του σώματος.

Εστιακή Λεύκη: Μια ή λίγες διάσπαρτες κηλίδες σε μια περιοχή. Εμφανίζεται πιο συχνά σε παιδιά.

Acrofacial Λεύκη: Εμφανίεται κυρίως στα δάχτυλα και σε περιοχές του προσώπου.

Λεύκη Βλεννογόνου: Αποχρωματισμός μόνο στους βλεννογόνους.

 

Τμηματική εντόπιση (SV)

Η τμηματική λεύκη (SV) διαφέρει όσο αφορά στην εντόπιση, στην αιτία και στη συσχέτιση με άλλες ασθένειες. Η θεραπεία της είναι διαφορετική από εκείνη της NSV λεύκης. Συνήθως εμφανίζεται σε περιοχές του δέρματος που σχετίζονται με συγκεκριμένο αισθητικό νεύρο (δερμοτόμιο). Εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από την NSV και δεν συσχετίζεται με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Ανταποκρίνεται πολύ καλά στην τοπική θεραπεία.

 

Κλινική εικόνα και συμπτώματα

 

Λεύκη σε ανοιχτόχρωμο δέρμα

 

Λεύκη σε σκούρο δέρμα

Η μόνη εκδήλωση της λεύκης είναι η παρουσία αποχρωματισμένων περιοχών του δέρματος συνήθως στα άκρα. Οι κηλίδες αυτές είναι αρχικά μικρές, αλλά συχνά μεγαλώνουν και αλλάζουν σχήμα. Η εντόπιση στο πρόσωπο, τα χέρια και τους καρπούς απασχολεί περισσότερο τους ασθενείς. Η απώλεια της μελάγχρωσης του δέρματος είναι ιδιαίτερα αισθητή και συχνή στο δέρμα γύρω από σωματικές κοιλότητες, όπως το στόμα, τα μάτια, τα ρουθούνια, τα γεννητικά όργανα και τον ομφαλό. Ασθενείς με λεύκη μπορεί να εμφανίσουν κατάθλιψη και γενικότερα διαταραχές της διάθεσης.

 

Αιτίες

Έχουν προταθεί πολλές θεωρίες σχετικά με την αιτιολογία της λεύκης όμως φαίνεται ότι υπάρχη διαταραχή στο ανοσοποιητικό σύστημα. Η λεύκη είναι μία πολυπαραγοντική νόσος με γενετική προδιάθεση και επιβάρυνση από περιβαλλοντικούς παράγοντες.

 

Το γονίδιο TYR κωδικοποιεί την πρωτεΐνη τυροσινάση, το οποίο δεν είναι ένα συστατικό του ανοσοποιητικού συστήματος, αλλά είναι ένα ένζυμο των μελανοκυττάρων που καταλύει τη βιοσύνθεση της μελανίνης, και είναι ένα σημαντικό αυτοαντιγόνο στη γενικευμένη λεύκη. Έχει ενοχοποιηθεί το ιστορικό ηλιακών εγκαυμάτων ως μια επί πλέον αιτία πρόκλησης της ασθένειας.

 

Ανοσοποιητικό

Έχουν παρατηρηθεί παραλλαγές σε γονίδια του ανοσοποιητικού συστήματος ή των μελανοκυττάρων. Πιστεύεται ότι το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται και καταστρέφει τα μελανοκύτταρα του δέρματος.

 

Αυτοάνοση και άλλες παθήσεις

Η λεύκη μερικές φορές συνυπάρχει με αυτοάνοσες και φλεγμονώδεις νόσους, όπως θυρεοειδίτιδα Hashimoto, σκληροδερμία, ρευματοειδής αρθρίτιδα, σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, ψωρίαση, νόσος του Addison, κακοήθης αναιμία, γυροειδής αλωπεκία, και συστηματικός ερυθηματώδης λύκος.

 

Μεταξύ των φλεγμονωδών προϊόντων NALP1 είναι η κασπάση 1 και κασπάση 7, οι οποίες ενεργοποιούν την φλεγμονώδη κυτοκίνη ιντερλευκίνη-1β. Η ιντερλευκίνη-1β εκφράζεται σε υψηλά επίπεδα σε ασθενείς με λεύκη. Σε μία από τις μεταλλάξεις, η λευκίνη αμινοξέων στην πρωτεΐνη NALP1 αντικαταστάθηκε από ιστιδίνη (Leu155-> His).

Διάγνωση

Ένα υπεριώδες φως (λυχνία Wood) μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην πρώιμη φάση της νόσου για την ταυτοποίηση και για να καθοριστεί η αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Το δέρμα με λεύκη, όταν εκτίθεται σε λυχνία Wood, έχει μπλε απόχρωση. Σε αντίθεση, υγιές δέρμα δεν έχει καμία αντίδραση.

 

Διαφορική διάγνωση

Νοσήματα με παρόμοια εικόνα είναι:

 

Pityriasis Alba

Μεταφλεγμονώδης υποχρωματισμός

Ποικιλόχρους Πιτυρίαση

Αλβινισμός

Ιδιοπαθής σταγονοειδής υπομελάνωση

Προοδευτική ωχρά υπομελάνωση

Πρωτογενής ανεπάρκεια των επινεφριδίων

 

Θεραπεία

Δεν υπάρχει μια θεραπεία για τη λεύκη, αλλά διαθέτουμε πολλές θεραπευτικές επιλογές. Οι θεραπείες με την καλλίτερη ανταπόκριση είναι η χορήγηση στεροειδών και η φωτοθεραπεία. Οι βλάβες που βρίσκεται στα χέρια, τα πόδια, και τις αρθρώσεις είναι πιο δύσκολο να επαναχρωματιστούν. Βλάβες στο πρόσωπο είναι πιο εύκολο να επιστρέψουν στο φυσικό χρώμα του δέρματος.

Update 2023: Οι νέοι JAK αναστολείς εμφανίζουν εξαιρετικά αποτελέσματα, είμαστε εν αναμονή της έγκρισής τους για την χρήση σε ασθενείς με λεύκη!

 

Ανοσολογικοί μεσολαβητές

Τα τοπικά σκευάσματα ανοσολογικής καταστολής όπως γλυκοκορτικοειδή και αναστολείς της καλσινευρίνης θεωρούνται ως πρώτης γραμμής θεραπεία της λεύκη.

 

Φωτοθεραπεία

Η φωτοθεραπεία θεωρείται θεραπεία δεύτερης γραμμής για την λεύκη. Η έκθεση του δέρματος σε φως UVB είναι η πιο κοινή θεραπεία της λεύκης. Οι θεραπείες μπορεί να γίνουν στο σπίτι με μια λυχνία UVB ή σε στο ιατρείο. Ο χρόνος έκθεσης ρυθμίζεται από τον γιατρό βάσει πρωτοκόλλου. Η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει μερικές εβδομάδες έως το πολύ 3 χρόνια. Οι συνεδρίες φωτοθεραπείας γίνονται 2-3 φορές την εβδομάδα. Ο συνδυασμός της UVB φωτοθεραπείας με άλλες τοπικές θεραπείες ενισχύει τον επαναχρωματισμό.

 

Θεραπεία με υπεριώδες φως (UVA) συνήθως γίνεται σε κλινική. Θεραπεία με Psoralen και υπεριώδες Α φως (PUVA) περιλαμβάνει τη λήψη φαρμάκου που αυξάνει την ευαισθησία του δέρματος σε υπεριώδη ακτινοβολία, και ακολουθεί έκθεση του δέρματος σε υψηλές δόσεις UVA. Η θεραπεία γίνεται δύο φορές την εβδομάδα για 6-12 μήνες ή περισσότερο. Λόγω των υψηλών δόσεων της UVA και του ψωραλένιου, η PUVA μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες, όπως αντιδράσεις τύπου ηλιακού εγκαύματος ή εμφάνιση φακίδων.

 

Φωτοθεραπεία με στενής ζώνης υπεριώδη Β (NBU VB) στερείται των παρενεργειών που προκαλούνται από τα ψωραλένια και είναι τόσο αποτελεσματική όσο PUVA. Η θεραπεία πραγματοποιείται δύο φορές την εβδομάδα στο ιατρείο ή στο σπίτι και δεν υπάρχει καμία ανάγκη να χρησιμοποιηθεί ψωραλένιο.

 

Make up

Σε ήπιες περιπτώσεις λεύκης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί makeup ή άλλα καλλυντικά.

 

Αποχρωματισμός

Σε περιπτώσεις εκτεταμένης λεύκης η επιλογή μιας αποχρωματικής ουσίας για αποχρωματισμό του ανεπηρέαστου δέρματος με τοπικά φάρμακα είναι μια λύση. Φάρμακα που αποχρωματίζουν το δέρμα είναι τα: μονοβενζόνη, mequinol, υδροκινόνη. Η χρησιμοποίηση της μενοβενζίνης δίνει αποχρωματισμό μόνιμο και έντονο. Ο αποχρωματισμός διαρκεί περίπου ένα χρόνο για να ολοκληρωθεί.

 

Ιστορία

Περιγραφές της νόσου χρονολογούνται από το 1500 π.Χ. στην αρχαία Αίγυπτο. Η λεύκανση του δέρματος αναφέρεται το 1400 π.Χ. σε ιερά Ινδικά κείμενα όπως το Atharvaveda καθώς και τις προσευχές Σίντο στην Ανατολική Ασία γύρω στο 1200 π.Χ.. Η εβραϊκή λέξη “Zora’at» από το βιβλίο Λευιτικό της Παλαιάς Διαθήκης, που χρονολογείται στο 1280 π.Χ., περιγράφει μια ομάδα ασθενειών του δέρματος που σχετίζονται με λευκές κηλίδες. Ιατρικές πηγές στον αρχαίο κόσμο, όπως ο Ιπποκράτης, συχνά δεν κάνουν διάκριση μεταξύ της λεύκης και της λέπρας και συχνά ομαδοποιούν αυτούς τους ασθενείς μαζί. Στην αραβική λογοτεχνία, η λέξη “alabras” έχει συσχετιστεί με λεύκη. Το όνομα «λεύκη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ρωμαίο γιατρό Κορνήλιο Κέλσους.

 

Ετυμολογία

Η ετυμολογία του όρου vitiligo (λεύκη) πιστεύεται ότι προέρχεται από το vitium, που σημαίνει ελάττωμα ή ψεγάδι.

 

Έρευνα

H Afamelanotide είναι στη φάση ΙΙ και ΙΙΙ των κλινικών δοκιμών για την λεύκη και για άλλες ασθένειες του δέρματος.

 

Ένα ακόμα φάρμακο που χρησιμοποιείται στη θεραπεία της ρευματοειδής αρθρίτιδας το tofacitinib, έχει δοκιμαστεί για τη θεραπεία της λεύκης.

 

Τον Οκτώβριο του 1992, δημοσιεύθηκε μια επιστημονική έκθεση σύμφωνα με την οποία έγινε επιτυχής μεταμόσχευση μελανοκυττάρων, σε ασθενείς με λεύκη, στις πληγείσες περιοχές, με αποτέλεσμα τον επαναχρωματισμό τους. Κατά τη διαδικασία αυτή λαμβάνεται ένα λεπτό στρώμα δέρματος συνήθως από την περιοχή των γλουτών του ασθενούς. Τα μελανοκύτταρα στη συνέχεια διαχωρίζονται με ειδική επεξεργασία. Η περιοχή προς αγωγή κατόπιν απογυμνώνεται με ειδικό εργαλείο και τα μοσχεύματα μελανοκυττάρων εφαρμόζονται στην περιοχή που πάσχει. Το 70% έως 85% των ασθενών εμφάνισε σχεδόν πλήρη επαναχρωμάτωση του δέρματός. Η μακροβιότητα του επαναχρωματισμού διέφερε από άτομο σε άτομο. Μέχρι τώρα, έχουν ανακαλφθεί αρκετοί τρόποι μεταμόσχευσης μελανυνοκυττάρων, μέσα σε αυτούς είναι και η μεταμόσχευση πρόδρομων μελανοκυττάρων που προέρχονται από θύλακες των τριχών.


Infusion-Therapy-Treatment-for-Scleroderma-750x360-1.jpg

Τι είναι το σκληρόδερμα; ποια συμπτώματα έχει; είναι αυτοάνοσο; τι είναι ο μορφέας; έχει το σκληρόδερμα αντισώματα; έχει κληρονομικότητα;

Τι είναι το σκληρόδερμα;

Το σκληρόδερμα είναι μια ομάδα παθήσεων που προκαλούν σκλήρυνση του δέρματος και του συνδετικού ιστού. Σε κάποιους παραμένει για πάντα περιορισμένο στο δέρμα στον κορμό, τα χέρια και τα πόδια, ενώ σε άλλους μπορεί να προχωρήσει βαθύτερα στα αγγεία, τα εσωτερικά όργανα και αλλού.

Η ασθένεια χωρίζεται σε περιορισμένο δερματικό, τοπικό ή εντοπισμένο σκληρόδερμα – μορφέας (που επηρεάζει μόνο το δέρμα), γραμμικό σκληρόδερμα (μορφή του εντοπισμένου), δίκην σπάθης (εντοπισμένο σκληρόδερμα στο πρόσωπο) και διάχυτο ή συστηματικό σκληρόδερμα με προσβολή των οργάνων.

Σκληρόδερμα: ποιος κινδυνευει;

Οι γυναίκες εμφανίζουν συχνότερα σκληρόδερμα από ότι οι άνδρες, ενώ η συνηθέστερη ηλικία είναι 30 με 50 χρονών.

Σπάνια το νεανικό σκληρόδερμα εμφανίζεται σε παιδιά.

Σκληρόδερμα: σημεία και συμπτώματα

Στο σκληρόδερμα τα συμπτώματα ποικίλουν:

  • Δέρμα: το δέρμα γίνεται πιο σκληρό σε συγκεκριμένες περιοχές. Οι σκληρές πλάκες δέρματος συνήθως δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι αλλά γίνονται αντιληπτές με την αφή. Λόγω της σκληρότητας σε προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να επηρεάζεται και η κινητικότητα.
  • Δάχτυλα: ένα από τα συχνότερα συμπτώματα του σκληροδέρματος είναι το μούδιασμα των δαχτύλων των χεριών και των ποδιών όταν αλλάζει η θερμοκρασία ή σε καταστάσεις στρες. Προχωρημένη μορφή αυτού του συμπτώματος είναι το φαινόμενο
  • Γαστρεντερικό: το σκληρόδερμα μπορεί να προκαλέσει όξινες αναγωγές που τελικά προκαλεί προβλήματα στο επιθήλιο του οισοφάγου ενώ άλλοι έχουν διαταραχές κινητικότητας του εντέρου. Το θέμα σκληρόδερμα και οισοφάγος έχει μελετηθεί εκτενώς.
  • Καρδιά, πνεύμονες και νεφρά: σπάνια το σκληρόδερμα επηρεάζει εσωτερικά όργανα όπως η καρδιά, οι πνεύμονες και τα νεφρά. Η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι σοβαρή.

Το σκληρόδερμα οφείλεται σε υπερπαραγωγή μη φυσιολογικού κολλαγόνου στους ιστούς του σώματος.Αν και η ακριβής αιτία που αυτό συμβαίνει δεν είναι γνωστή, πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για αυτοάνοσο νόσημα.

Σκληρόδερμα: επιπλοκές

Οι επιπλοκές του σκληροδέρματος μπορεί να είναι από ήπιες μέχρι πολύ σοβαρές.

  • Δάχτυλα: Το φαινόμενο Raynaud μπορεί να είναι τόσο σοβαρό που να επηρεάσει την αιμάτωση των ακροδαχτύλων και να οδηγήσει μέχρι και σε νέκρωση της περιοχής.
  • Πνεύμονες: Χρόνια προσβολή των πνευμόνων μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονική ίνωση και μείωση της λειτουργίας των πνευμόνων. Τελικά μπορεί να εξελιχθεί σε πνευμονική υπέρταση.
  • Νεφρά: Προσβολή των νεφρών μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της πίεσης και πρωτεϊνουρία. Σοβαρές επιπλοκές περιλαμβάνουν τη νεφρική ανεπάρκεια μια πολύ σοβαρή κατάσταση.
  • Καρδιά: Χρόνια φλεγμονή της καρδιάς μπορεί να οδηγήσει σε αρρυθμίες και καρδιακή ανεπάρκεια λόγω περικαρδίτιδας.
  • Δόντια: Σκλήρυνση του δέρματος γύρω από το πρόσωπο μπορεί να οδηγήσει σε μικροστομία και μείωση της παραγωγής του σάλιου. Αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στον καθαρισμό των δοντιών που οδηγεί με τη σειρά του σε τερηδόνα και άλλα.
  • Γαστρεντερικό: Μπορεί να προκληθεί δυσκολία στην κατάποση και γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, δυσκοιλιότητα και διάρροια.
  • Σεξουαλική δυσλειτουργία: συχνή επιπλοκή είναι η στυτική δυσλευτουργία στου άνδρες και δυσπαρεύνια στις γυναίκες λόγω μειωμένων υγρών στον κόλπο.
  • Σκληρόδερμα και εγκυμοσύνη: πιστεύεται ότι το σκληρόδερμα χειροτερεύει κατά την εγκυμοσύνη πιθανώς με προβλήματα στα νεφρά και επιδείνωση της πάχυνσης του δέρματος. Πιστεύεται ότι το σκληρόδερμα ίσως σχετίζεται με αυτομάτες αποβολές και προβλήματα γονιμότητας. Οι γυναίκες πρέπει να περιμένουν τουλάχιστον 3 χρόνια από τη διάγνωση της νόσου πριν μείνουν έγκυες. Γυναίκες με σκληρόδερμα μπορούν να έχουν έναν φυσιολογικό τοκετό, πρέπει όμως να παρατηρούνται στενά. Καλό είναι να πραγματοποιηθεί καισαρική τομή σχετικά νωρίς.

Σκληρόδερμα: διάγνωση / Εξετάσεις για σκληρόδερμα

Η διάγνωση είναι κλινική και υποστηρίζεται από αιματολογικές εξετάσεις στις οποίες ψάχνουμε συγκεκριμένα αντισώματα, βιοψία δέρματος, έλεγχο της λειτουργίας των πνευμόνων, αξονική τομογραφία και υπέρηχο καρδιάς.

Σκληρόδερμα: αντιμετώπιση

Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχει ανακαλυφθεί φάρμακο που θεραπεύει οριστικά το σκληρόδερμα. Χρησιμοποιούνται διαφορετικά φάρμακα όμως για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων που προκαλεί η ασθένεια:

  • Αγγειοδιασταλτικά: είναι φάρμακα που βελτιώνουν την αιμάτωση του δέρματος, των πνευμόνων και των νεφρών, ενώ βελτιώνουν το σύνδρομο Raynaud.
  • Ανοσοκατασταλτικά: μειώνουν τη δράση των αυτοαντισωμάτων περιορίζοντας την εξέλιξη της νόσου.
  • Γαστροπροστατευτικά: μειώνουν την οξύτητα του στομάχου και βελτιώνουν τα συμπτώματα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης.
  • Παυσίπονα: σε περίπτωση που ο ασθενής υποφέρει από την σκλήρυνση του δέρματος.
  • Φυσιοθεραπεία: έχει ως στόχο τη διατήρηση της κινητικότητας του ασθενούς.
  • Χειρουργείο: σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις καθαρίζονται νεκρωμένες περιοχές δέρματος ή γίνεται ακόμα και μεταμόσχευση πνεύμονα σε τελικά στάδια της νόσου.
  • Βότανα, ομοιοπαθητική και εναλλακτικές θεραπείες: απόφυγέ τα.

Έχω σκληρόδερμα, τι να κάνω;

  • Να ασκείσαι: Με την άσκηση διατηρείς την κινητικότητά σου και βελτιώνεις την αιμάτωση των ιστών.
  • Μην καπνίζεις: η νικοτίνη προκαλεί αγγειοσύσπαση και χειροτερεύει την αιμάτωση του σώματος.
  • Απέφυγε τα φαγητά που προκαλούν γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση όπως τα καυτερά. Μη τρως βαριά το βράδυ και κράτα το κεφάλι πιο ψηλά από το στομάχι όταν κοιμάσαι.
  • Προστατέψου από το κρύο: φόρα γάντια και απέφυγε την άμεση έκθεση στην παγωνιά.
  • Φρόντισε γενικότερα την υγεία σου: κοιμήσου αρκετά, να έχεις ισορροπημένη διατροφή (συγκεκριμένη διατροφή για σκληρόδερμα δεν υπάρχει), απέφυγε το άγχος.

Σκληρόδερμα: πρόγνωση

Η πρόγνωση του σκληροδέρματος έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία 30 χρόνια. ι σύγχρονες μέθοδοι θεραπείας προλαμβάνουν και θεραπεύουν τις επιπλοκές του σκληροδέρματος ώστε η θνησιμότητα του των περισσοτέρων ασθενών να είναι σχεδόν ίδια με αυτή των υγειών ανθρώπων, ενώ συνεχής είναι η έρευνα για την ανακάλυψη νέων μεθόδων αντιμετώπισης των αυτοάνοσων νοσημάτων.

 


Lich_sclero_wrists_fee391183f15cb4d62773032fe0be92d.jpg

Οι συχνότερες ερωτήσεις για το σκληροατροφικό / ατροφικό λειχήνα.

Περίληψη:

Ο Σκληροατροφικός Λειχήνας είναι ένα χρόνιο νόσημα του δέρματος που προσβάλλει κυρίως τα γεννητικά όργανα και τις γύρω από τον πρωκτό περιοχές.

Συχνά εμφανίζεται σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση και είναι ασυνήθιστο σε άνδρες και παιδιά.

Εμφανίζεται με μικρές γυαλιστερές λευκές κηλίδες που ενώνονται σε μεγαλύτερες πλάκες. Το δέρμα σχίζεται εύκολα, και εμφανίζει εκχυμώσεις και ατροφίες. Μπορεί επίσης να υπάρχει κνησμός, αιμορραγία, και φουσκάλες.

Η αιτία του σκληροατροφικού Λειχήνα είναι άγνωστη, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας υπερδιέγερσης του ανοσοποιητικού συστήματος και ορμονικών προβλημάτων.

Ο Σκληροατροφικός Λειχήνας δεν είναι μεταδοτικός.

Οι βλάβες του Σκληροατροφικού Λειχήνα στα χέρια ή στο πάνω μέρος του σώματος συνήθως υποχωρούν χωρίς θεραπεία. Αν εμφανιστούν βλάβες στα γεννητικά όργανα, η θεραπεία περιλαμβάνει τοπική αγωγή με κρέμες ισχυρών στεροειδών.

Το δέρμα με Σκληροατροφικό Λειχήνα έχει περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξει καρκίνο του δέρματος.

Τι είναι Σκληροατροφικός Λειχήνας;

Σκληροατροφικός Λειχήνας είναι ένα χρόνιο πρόβλημα του δέρματος. Εμφανίζεται κυρίως στα γεννητικά όργανα και τις γύρω από τον πρωκτό περιοχές. Μερικές φορές ο Σκληροατροφικός Λειχήνας εμφανίζεται στο πάνω μέρος του σώματος, το στήθος και τα μπράτσα.

Σε ποιους εμφανίζεται ο Σκληροατροφικός Λειχήνας;

Πιο συχνά εμφανίζεται σε:

  • Γυναίκες (συχνά μετά την εμμηνόπαυση)
  • Άνδρες σπανιότερα
  • Παιδιά (σπάνια), στην προεφηβεία.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Αρχικά εμφανίζονται μικρές λευκές κηλίδες στο δέρμα. Οι κηλίδες είναι συνήθως λαμπερές και λείες. Αργότερα, οι κηλίδες μεγαλώνουν σε μεγαλύτερες πλάκες. Το δέρμα στις πλάκες γίνεται λεπτό και ατροφικό και στη συνέχεια, μπορεί να σκιστεί εύκολα. Μπορεί να εμφανιστεί αιμορραγία, εκχυμώσεις, ραγάδες, εικόνα που στα παιδιά μπορεί να σχετιστεί με σεξουαλική κακοποίηση (η οποία πρέπει να διερευνηθεί). Συχνά το δέρμα γίνεται ουλώδης ιστός. Εάν η ασθένεια είναι ήπιας μορφής, μπορεί να μην υπάρχουν συμπτώματα.

Συνήθη συμπτώματα είναι:

  • Φαγούρα (πολύ συχνά)
  • Δυσφορία ή πόνος
  • Αιμορραγία
  • Δυσκολία στο σεξ
  • Δυσκολία στην ούρηση

Τι προκαλεί τον Σκληροατροφικό Λειχήνα;

Δε γνωρίζουμε την ακριβή αιτία του Σκληροατροφικού Λειχήνα. Ενοχοποιούνται διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος και προβλήματα ορμονών. Θεωρείται επίσης ότι οι άνθρωποι κληρονομούν την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου. Μερικές φορές εμφανίζεται σε δέρμα που έχει υποστεί βλάβη ή τραυματισμό (φαινόμενο Kombner).

Ενοχοποιούνται επίσης λοιμώξεις του δέρματος όπως HPV, έρπης, προσβολή από Borelia SP (Lyme).

Πώς γίνεται η διάγνωση;

O Δερματολόγος βάζει την διάγνωση βάσει της κλινικής εικόνας και της εντόπισης. Όμως η βιοψία δέρματος βάζει την σφραγίδα και αποκλείει άλλη δερματοπάθεια (πχ. λεύκη….).

Πώς αντιμετωπίζεται;

Βλάβες στον κορμό ή τα χέρια συνήθως δεν χρειάζονται θεραπεία. Η νόσος έχει μεγάλη χρονική διάρκεια.

Ο Σκληροατροφικός Λειχήνας του δέρματος των γεννητικών οργάνων πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ακόμη και αν οι βλάβες δεν είναι επώδυνες ή με φαγούρα, οι πληγείσες περιοχές μπορούν να οδηγηθούν σε ουλή. Αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην ούρηση ή στο σεξ. Υπάρχει επίσης μια πολύ μικρή πιθανότητα για ανάπτυξη καρκίνου του δέρματος.

Στους άντρες γίνεται συνήθως περιτομή οδηγεί σε άμεση ανακούφιση αλλά και σε ίαση. Η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως μια καλή επιλογή για τα παιδιά με φίμωση. Η χειρουργική επέμβαση δεν είναι καλή επιλογή για τις γυναίκες λόγω του ακρωτηριασμού των γενετικών οργάνων αλλά και των συχνών υποτροπών μετά την επέμβαση. Σε παιδιά με φίμωση στα οποία έγινε περιτομή συχνά η βιοψία έδειξε Σκληροατροφικό Λειχήνα.

Θεραπεία περιλαμβάνει τη χρήση κρέμας πολύ ισχυρού στεροειδούς ή αλοιφής στο δέρμα. Βάζετε αυτές τις κρέμες στις βλάβες κάθε μέρα για αρκετούς μήνες. Αυτό σταματά τη φαγούρα. Στη συνέχεια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την κρέμα δύο φορές την εβδομάδα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να αποφύγουμε την υποτροπή. Η θεραπεία δεν διορθώνει τις ουλές που μπορεί να έχουν ήδη συμβεί.

Χρειάζεται τακτική παρακολούθηση από γιατρό, διότι η χρήση αυτών των κρεμών για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει:

  • Λέπτυνση και ερυθρότητα του δέρματος.
  • Ραγάδες.
  • Λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων.

Όταν οι κρέμες και αλοιφές δεν βοηθούν, ο γιατρός σας μπορεί να προτείνει:

  • Ενδοβλαβικές ενέσεις κορτιζόνης.
  • Φωτοδυναμική θεραπεία.
  • Θεραπεία με υπεριώδες φως.
  • Κρέμες tacrolimus και pimecrolimus.
  • Κρέμες οιστρογόνων ή τεστοστερόνης.
  • ρετονιεοδή.
  • PRP

Σε συνεργασία με το γιατρό θα εκτιμηθεί:

  • Πώς λειτουργεί το φάρμακο;
  • Ποιες είναι οι παρενέργειες;
  • Ποιά είναι η καλύτερη θεραπεία για τον συγκεκριμένο ασθενή;
  • Η ηλικία του ασθενή
  • Σεξουαλική δραστηριότητα
  • Προβλήματα ούρησης

Μπορούν τα άτομα με Σκληροατροφικό Λειχήνα να κάνουν σεξ;

Κατά αρχή δεν είναι μεταδοτική νόσος. Οι γυναίκες με σοβαρό Σκληροατροφικό Λειχήνα στα γεννητικά όργανα μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνουν σεξ άνετα λόγω του πόνου που προκαλείται κατά την διάρκεια του σεξ. Η νόσος μπορεί να προκαλέσει ουλές που στενεύουν τον κόλπο. Επίσης, το σεξ μπορεί να προκαλέσει διαβρώσεις και ελκώσεις στα γενετικά όργανα του άντρα και της γυναίκας. Ωστόσο, η θεραπεία με κρέμες μπορεί να βοηθήσει. Οι γυναίκες με σοβαρές ουλές στον κόλπο μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, αλλά μόνο μετά από αποτυχία της φαρμακευτικής αγωγής.

Πάντα έχουμε υπό όψη την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών λόγω της ίδιας κλινικής εικόνας.

Ο Σκληροατροφικός Λειχήνας σχετίζεται με τον καρκίνο;

Ο Σκληροατροφικός Λειχήνας δεν προκαλεί καρκίνο του δέρματος. Ωστόσο, το δέρμα που είναι προσβεβλημένο έχει περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξει καρκίνο του δέρματος. Εάν έχετε την ασθένεια, επισκεφτείτε το γιατρό κάθε 6 έως 12 μήνες. Ο γιατρός μπορεί να εκτιμήσει και να αντιμετωπίσει τυχόν αλλαγές στο δέρμα. Αν εμφανιστεί καρκίνος, συνήθως είναι ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα που αντιμετωπίζεται χειρουργικά.

Ποια ιατρική ειδικότητα είναι κατάλληλη για την αντιμετώπιση του Σκληροατροφικού Λειχήνα;

υπεύθυνος είναι ο:

  • Δερματολόγος, είναι ο κυρίως υπεύθυνος γιατρός.
  • Γυναικολόγος, για την χειρουργική αντιμετώπιση στένωσης ή καρκίνου.
  • Ουρολόγος, για την περιτομή ή στενώσεις ουρήθρας.
  • Παιδίατρος, για την αρχική διάγνωση στα παιδιά και την έλεγχο πιθανής σεξουαλικής κακοποίησης.
  • Κοινωνικές υπηρεσίες (ψυχολόγος,…)


Dermatomyositis.jpg

Τι είναι δερματομυοσίτιδα;

Δερματομυοσίτιδα είναι μια ασθένεια των μυών που περιλαμβάνει φλεγμονή και εξάνθημα του δέρματος.

Δερματομυοσίτιδα: Αιτίες

Η αιτία της δερματομυοσίτιδας είναι άγνωστη. Πιστεύεται ότι μπορεί να οφείλεται σε ιογενή λοίμωξη, ή πρόβλημα με το ανοσοποιητικό σύστημα.
Μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ασθενείς με κακοήθεια στην κοιλιά, τους πνεύμονες ή άλλα μέρη του σώματος.

Δερματομυοσίτιδα σε παιδιά ηλικίας 5-15 ετών εμφανίζεται συχνά όπως και σε ενήλικες 40 – 60. Οι γυναίκες την εμφανίζουν πιο συχνά από τους άνδρες.

Δερματομυοσίτιδα – Πολυμυοσίτιδα

Η πολυμυοσίτιδα είναι μια παρόμοια πάθηση, αλλά τα συμπτώματα δεν περιλαμβάνουν δερματικό εξάνθημα.

Δερματομυοσίτιδα: Συμπτώματα

  • Προβλήματα στην κατάποση
  • Μυϊκή αδυναμία, δυσκαμψία, πόνος
    Η μυϊκή αδυναμία μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά ή αργά σε διάστημα εβδομάδων ή μηνών. Ο ασθενής δυσκολεύεται να σηκώσει τα χέρια πάνω από το κεφάλι, να σηκωθεί από καρέκλα, και να ανεβεί σκάλες.
  • Μωβ χρώμα στα άνω βλέφαρα
  • Μωβ-κόκκινο εξάνθημα του δέρματος
    Το εξάνθημα μπορεί να εμφανιστεί στο πρόσωπο, τις αρθρώσεις, το λαιμό, τους ώμους, το στήθος και την πλάτη.
  • Δύσπνοια

Δερματομυοσίτιδα: διάγνωση

Εκτός από τη φυσική εξέταση, οι εξετάσεις μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Εξετάσεις αίματος (κρεατινοφωσφοκινάση και αλδολάσης)
  • Εξετάσεις αίματος για τα αυτοάνοσα νοσήματα
  • Ηλεκτροκαρδιογράφημα
  • Ηλεκτρομυογράφημα
  • Μαγνητική τομογραφία (MRI)
  • Βιοψία μυός
  • Βιοψία δέρματος

Δερματομυοσίτιδα: Θεραπεία

Η νόσος αντιμετωπίζεται με αντιφλεγμονώδη (κορτικοστεροειδή) και άλλα φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι περισσότεροι ασθενείς λαμβάνουν θεραπεία για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Αν η δερματομυοσίτιδα οφείλεται σε κακοήθεια, η μυϊκή αδυναμία και το εξάνθημα να βελτιωθούν μετά την αφαίρεση του όγκου.

Δερματομυοσίτιδα: πρόγνωση

Τα συμπτώματα είναι χρόνια, ειδικά στη δερματομυοσίτιδα σε παιδιά.

Η κατάσταση μπορεί να είναι πιο σοβαρή σε ενήλικες με σοβαρή μυική αδυναμία, λόγω άλλων καταστάσεων όπως η πνευμονική ανεπάρκεια.

Δερματομυοσίτιδα: επιπλοκές

Πιθανές επιπλοκές είναι:

  • Οξεία νεφρική ανεπάρκεια
  • Καρδιοπάθεια
  • Αρθροπάθεια
  • Πνευμονία